به نام یگانه هستی بخش، آن جاودانه ازلی و ابدی که حیات را در تن خاک زمستان زده دمید و شکوفه  عشق بر آن رویانید . به نام او آغاز می کنیم سالی دیگر را در طلب حالی دیگر برتر از آنچه در آن به سر بردیم. به نیکی می توان از طبیعت آموخت سر "شدن" و نماندن را و اینک مجالی برای پویایی مهیا شده تا از ردای گذشته به درآییم و پر تکاپو با تکیه بر توانمندیها و استمداد از آن قادر لایزال، اهتمام خویش بر تحقق آن چیزی نهیم که شایسته سرشت الهی ماست . پس سر بندگی بر آستان رفیعش می ساییم و خاضعانه حالی نو و روزگاری نو را از او می طلبیم .